"ทองน้อย" เรื่องของเธอ คือ เรื่องของเรา

หมาแมวในแถวรัก
ช่างภาพ: 

มีเรื่องใดบ้างคือ เรื่องของเธอ...

มีเรื่องใดบ้างคือเรื่องของฉัน...

ไม่มีหรอกเรื่องของเธอ หรือเรื่องของฉัน

เพราะความรักบางความรักล้วนเป็นเรื่องของเรา...

 

เช้าที่วุ่นวาย...

สายวันหนึ่งเกิดความวุ่นวายขึ้นในบ้านเพราะมีการคัดเลือกเด็กๆแมวที่แข็งแรงส่งไปโรงพยาบาลสัตว์เล็ก ขณะที่ฉันอยู่ที่โรงพยาบาลกับแสงโสม (แสงโสมไปทำกายภาพบำบัด) เป็นการตัดสินใจโดยที่มิได้นัดหมายล่วงหน้า เพราะภาพของ "ทองน้อย" แมวสีเหลืองตัวโตที่นอนระทดระทวยด้วยอาการป่วยจากลูคีเมียในห้องฉุกเฉิน

อยู่ๆ "ลำพูน" ก็ต้องถูกเลือกไปตรวจเลือดพร้อมๆกับพี่ๆแมวในบ้านอีกรวม ๓ ตัว คือ เชวา เสือเทาและเพื่อนแมวจากเจ้าของใจดีที่พอรู้ข่าวต่างก็อุ้มแมวของตัวเองมาตรวจรวมแล้วนับ ๑๐ ตัว ที่สำคัญเด็กแมวทั้ง ๓ ต้องถูกใส่กรงไปในรถยนต์พร้อมกับคนแปลกหน้าซึ่งไม่เคยรู้จักมักคุ้นถึง ๒ คน เจ้าลำพูนคงตกใจ ขวัญเสียว่าถึงคราวที่ตัวเองจะต้องระหกระเหินถูกทอดทิ้งอีกเป็นแน่แท้

การตรวจเลือดครั้งนี้เพื่อหาเลือดที่สามารถเข้ากับทองน้อย แมวสีเหลืองตัวโตจากเมืองน่าน เพราะทองน้อยป่วยเป็นลูคีเมียตั้งแต่เด็กๆ แล้วอาการทรุดจนถูกพามารักษาถึงเชียงใหม่เพราะเจ้าของอยากให้ทองน้อยได้รับการรักษาในโรงพยาบาลที่ดีที่สุด มีอุปกรณ์ทางการแพทย์ครบครัน พร้อมสัตวแพทย์ที่เชี่ยวชาญ ทองน้อยจึงเดินทางไกลในหนทางที่คดโค้งข้ามภูเขาหลายสิบลูกด้วยความรักและความหวังของพ่อและแม่อย่างเต็มเปี่ยมว่า จะได้กลับเมืองน่านด้วยความสุข...

 

สนั่นทั้งโรงพยาบาล

แมวทั้ง ๓ ตัวมาถึงโรงพยาบาลอย่างทุลักทุเลพร้อมด้วยเสียงโวยวายดังไปทั้งโรงพยาบาลให้ผู้คนสงสัยและขบขันระคนกัน รวมทั้งเรื่องเล่าระหว่างทางว่า เจ้าลำพูนโวยวายอย่างหนักจนต้องให้ออกจากตะกร้ามานั่งบนตักแม่ของทองน้อย พร้อมทั้งต้องเกาหัวเกาคางให้ตลอดทางร่วม ๒๐ นาที ในขณะที่พี่เสือเทากับพี่เชวา ส่งเสียงร้องแบบงุนงงพอประมาณเพียงเท่านั้น

เจ้าลำพูน...พอเห็นหน้าฉันพร้อมเสียงร้องเรียก ลำพูน ลำพูนของฉัน ดูเหมือนจะทำให้รู้ว่า ฉันอยู่ตรงนี้ อยู่ใกล้ๆ ก็ดูว่าจะใจชื้นขึ้นในทันใด เสียงลำพูนค่อยๆแผ่วลง แผ่วลงเหลือแต่ความสงสัยและเสียงบ่นเป็นระยะๆเพียงเท่านั้น

 

ความหวังของเรา

การตรวจเลือดของเด็กๆแมวครั้งนี้เพื่อหาเลือดที่เข้าได้กับเลือดของทองน้อย ซึ่งถ้าโชคดีอาจมีสักตัวที่ทำให้เรามีความหวัง แต่ตัวแล้วตัวเล่าก่อนหน้านี้ที่เจ้าของทองน้อยต้องเดินออกจากการฟังผลเลือดจากปากคำของหมอด้วยความเศร้าหลายต่อหลายครั้ง ไม่มีตัวใดมีกรู๊ปเลือดเดียวกับทองน้อยเลย ...โอ ช่างเป็นการรอคอยที่โหดร้ายและบั่นทอนจิตใจอย่างที่สุด

ฉันจะทำอย่างไรได้เล่า? กับเรื่องราวที่ราวกับเป็นเรื่องของเขา แต่เรื่องของเขาก็ทำให้เราหน่วงหนักราวกับเป็นเรื่องของเราก็ไม่ปาน ทองน้อยนอนนิ่งๆลืมตารับรู้ความรู้สึกกับเจ้าของเพียงเท่านั้น ท้ายที่สุด...ฉันเอ่ยปากอย่างไม่ลังเลว่า ไปเถอะ...ไปรับเด็กแมวที่อายุยังไม่เกิน ๖ ปีที่บ้านฉันไปเลือกเอาตัวที่ยังแข็งแรงหนุ่มแน่นหรือยังเป็นสาวเต็มตัวมาเถอะ! โดยฉันโทรศัพท์พูดคุยกับแม่บ้านว่าให้รับตัวใครมาบ้าง? เสียงของอรแม่บ้านคนหนึ่งรีบเสนอ

"ลำพูนไงคะ ลำพูนแข็งแรงเอาลำพูนเถอะ!" ซึ่งก็ทำให้ฉันพลันนึกได้ในทันใดว่าเจ้าลำพูนเป็นหนุ่มน้อยดูสุขภาพแข็งแรงมากกว่าแมวๆในบ้านอีกหลายต่อหลายตัว ได้การละ! เจ้าลำพูนควรได้ทำความดีตอบแทนที่เราได้พบกันเพียงเสี้ยววินาที นอกนั้นก็เป็นเชวา และเสือเทาก็ตัวโตอ้วนท้วนเหมาะเจาะมากจึงสมควรถูกฉันเลือกเช่นกัน

 

ด้วยความหวัง

เด็กแมวจากบ้านเราทั้ง ๓ ต่างถูกเจาะเลือดที่ขาหน้าแล้วทำการ Test เพื่อรอผลภายในไม่กี่นาทีแล้วก็รู้ผลอย่างรวดเร็ว เชวาไม่ได้ เสือเทาก็ไม่ได้ แล้วลำพูนล่ะ? หมอบอกด้วยความดีใจไปกับเราว่า เลือดเจ้าลำพูนเข้ากันได้กับทองน้อย

โอ...เจ้าลำพูนจะได้ช่วยชีวิตทองน้อย ฉันรู้สึกขึ้นมากมายว่า เจ้าลำพูน...นายทั้งหล่อและน่ารักเหลือเกิน! เรื่องราวชีวิตของพวกเราชาวแมวๆหมาๆอาจห่างไกล และไม่อยู่ในโลกการรับรู้ของผู้คนบางคน ซึ่งก็อาจเป็นเรื่องของแต่ละชีวิตที่ดำเนินไปราวกับไม่เคยมีสิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นเลยก็ว่าได้

 

เรื่องน่ายินดีและเรื่องที่น่าหวาดหวั่น

แล้วผลเลือดลำพูนก็เป็นข่าวดีสำหรับทองน้อยและเจ้าของหลังผ่านการรับรู้ผลเลือด ทุกคนทั้งหมดที่เกี่ยวข้องพลอยยินดีปรีดาไปด้วยกัน ความหวัง...ความหวังช่างสวยสดงดงามทำให้เราต่างมีชีวิตชีวาขึ้นอย่างมหัศจรรย์ พ่อแม่ของทองน้อยเอ่ยปากชวนไปทานอาหารกลางวันด้วยกัน หลังจากที่เขาทั้งสองคนคงตีบตันกินไม่ได้นอนไม่หลับหลายต่อหลายคืน ...

 

ถึงเวลาช่วยเพื่อน

จากนั้นต้องมีการนำลำพูนไปให้เลือดทองน้อยอย่างรวดเร็ว หลายครั้ง "เวลา" คือ สิ่งที่เร่งเร้าทุกสิ่ง ทั้งความสุขและความเศร้า แต่ก็ต้องให้เป็นไป ...

ลำพูนถูกวางยาสลบและจัดการไปตามขั้นตอนการช่วยชีวิตทองน้อย โดยที่ฉันขอไม่อยู่ร่วมในเหตุการณ์ ด้วยการอ้างว่าต้องนำเสือเทาและเชวากลับบ้านก่อนเพื่อจะได้ไม่วุ่นวาย ทั้งที่จริงๆแล้ว หัวใจข้างในต่างหากที่อ่อนไหว ห่วงทั้งลำพูน สงสารทั้งทองน้อย ชีวิตทั้งหมดอลวนอยู่ในห้วงความรู้สึกนึกคิด กลับบ้านพร้อมรอฟังข่าว พ่อแม่ของทองน้อยเต็มไปด้วยความหวังและรู้สึกรักเอ็นดูเจ้าลำพูนขึ้นเป็นทวีคูณแน่นอน...ฉันเชื่อเช่นนั้น

การรอคอยของทุกคน...เต็มไปด้วยความหวัง ความกังวลใจ ปนเปกันไปหมด ฉันรอคอยอย่างสงบ รอฟังเสียงโทรศัพท์พร้อมความหวังกับคำพูดที่ว่า

"ทุกอย่างเรียบร้อยดีค่ะ" แล้วก็เป็นไปตามนั้น เพียงแต่มีน้ำเสียงจากแม่ของทองน้อยเล่าถึงลำพูนว่าลุ้นมากเหมือนกันเพราะเจ้าลำพูนฟื้นช้ามากจนหมอกังวล ฉันฟังด้วยความโล่งใจ โล่งใจที่ไม่อยู่ในเหตุการณ์ แล้วยังโล่งใจที่ได้ข่าวจนทุกอย่างผ่านไปด้วยดีแล้ว...

 

เพิ่งรู้ว่ารักมากเพียงใด...

เจ้าลำพูนถึงบ้านพร้อมท่าทางยังซึมๆจากการวางยาสลบ พ่อแม่ของทองน้อยดูซาบซึ้งกับเจ้าลำพูนมากมาย ส่วนทุกคนในบ้านของเราก็ต่างยินดีปรีดาที่ลำพูนปลอดภัย เพราะปกติแล้วเราก็ดูแลเจ้าลำพูนเหมือนเด็กผู้ชายซนๆคนหนึ่งที่ไม่ได้ทะนุถนอมมากมายนัก ลำพูนผู้มีชีวิตในแต่ละวันอย่างอิสระในบางช่วงเวลาตามกฎตามเวลา (สลับกับเพื่อนๆแมวอื่นๆที่ออกจากกรงมาเที่ยวเล่น) ด้วยการท่องเที่ยวจับนก จับจิ้งจกปีนต้นไม้ แกล้งเพื่อนๆแมวด้วยกันให้เราตะโกนร้องเรียกและตะโกนดุได้ทั้งวันกลับกลายเป็นลำพูนที่ดูน่ารัก น่าเอ็นดูขึ้นเพียงชั่วข้ามวัน...

จากนั้นเรื่องราวจะเป็นไปอย่างไร? เราต่างช่วยกันภาวนาให้การช่วยเหลือจากเจ้าลำพูนเป็นไปด้วยดี ทองน้อยจะได้กลับบ้านที่เมืองน่านพร้อมพ่อกับแม่ของเธอด้วยความสุข เราได้แต่ภาวนา...

เพราะเรื่องของเธอล้วนคือเรื่องของเรา และความรักต่อเด็กๆแมวหมาย่อมเป็นความรักที่ไม่มีอาณาเขตของเธอหรือของใคร...ต่างจากความรักใดๆนั่นเอง