ใช้ให้ถูกงาน

สายลม แสงแดด

ที่บ้านคุณตามีโต๊ะกาแฟอยู่ตัวหนึ่ง ซึ่งน่าชังมาก

เหตุที่น่าชังก็เพราะว่า ไม่ว่าใครมาบ้าน ขนาดเป็นผู้ที่รอบคอบสุดสุดแล้ว ก็ยังอดไม่ได้จะต้องเคยเตะมันอย่างน้อยคนละหนสองหน

โต๊ะที่ว่า เป็นโต๊ะสี่เหลี่ยมเตี้ยๆ ทึบตัน ทั้งหนา ทั้งหนัก วางขวางระหว่างโซฟากับโทรทัศน์ เหลือทางให้เดินเข้าไปนั่งได้แคบนิดเดียว ถ้ารีบๆละก็คงสะดุดหัวทิ่มกันไปข้าง และขนาดไม่สะดุดหัวทิ่ม ก็มักเอานิ้วเท้าไปชนขาตั้งโลหะมันวาวที่สี่มุมข้างล่าง หรือหน้าแข้งฟาดขอบคมๆอยู่หลายต่อหลายครั้ง แต่ละครั้งก็กระโดดโหยงเหยง โอดโอยกันไป เจ้าโต๊ะไม่เคยกระเทือนหรอก

เจ้าโต๊ะตัวนี้เตี้ยเสียจนหากว่านั่งอยู่บนโซฟา แล้วอยากจะหยิบอะไรสักอย่างบนโต๊ะละก็ จะต้องก้มแล้วเอื้อมมือไปหยิบ เพราะฉะนั้นการนั่งเล่นคอมพิวเตอร์บนโซฟาเป็นอันลืมไปได้เลย ต้องก้มจนหน้าคะมำแน่ ทว่า ขณะเดียวกัน หากนั่งเล่นคอมพิวเตอร์บนพื้น ก็เป็นการลำบากอีกเหมือนกัน เนื่องจากต้องมีขาเล็กมากๆ หรือที่เรียกกันว่าขาตะเกียบเท่านั้น ถึงสอดเข้าไปใต้โต๊ะได้ พอนั่งขัดสมาธิทีก็มีรอยขอบโต๊ะคมๆฝังลงไปในเนื้อลึกเชียว

เพื่อปิดท้ายความ 'เลว' สมบูรณ์แบบของโต๊ะตัวนี้ ผิวด้านบนของมันยังเป็นกระจกที่ง่ายต่อการเกิดคราบ และยากต่อการทำความสะอาดเสียอีก

ชวนให้สงสัยเป็นอันมากว่า เจ้าโต๊ะกาแฟตัวนี้มันมีดีอะไรบ้าง!?

นั่งเอียงคอมองไปมองมาด้วยความสงสัยปนรำคาญใจเต็มแก่ ก็ชักจะมองเห็นขึ้นมารางๆว่า จริงๆแล้ว คนออกแบบเจ้าโต๊ะตัวนี้ คงจะตั้งใจไว้ให้สำหรับคนนอนดูโทรทัศน์บนโซฟาเป็นแน่แท้

เพราะว่า ถ้าเอนลงนอนราบละก็ โต๊ะตัวนี้นอกจากจะไม่เกะกะบังสายตาไม่ให้เห็นโทรทัศน์แล้ว ยังจะอยู่ในระดับที่หยิบของบนโต๊ะ เช่น แก้วน้ำ นาฬิกาข้อมือ หรือหนังสือพิมพ์ ได้พอดิบพอดี

โธ่ ที่แท้ มันก็เป็นโต๊ะที่ออกแบบมาสำหรับใช้ประกอบการ 'นอนเล่น' นี่เอง ไม่ใช่ 'นั่งเล่น' เสียหน่อย

ไม่ว่ายังไง การค้นพบครั้งนี้ก็ไม่ได้ทำให้อยู่ร่วมกับเจ้าโต๊ะตัวดังกล่าวได้สะดวกขึ้นนัก เนื่องจากว่าเป็นคนที่นอนดูโทรทัศน์ไม่เก่ง ดูแล้วรู้สึกตาเขๆ ยังไงชอบกล โดยเฉพาะท่านอนตะแคง นอกจากนี้การนอนดูโทรทัศน์ยังทำให้เมื่อยคอง่ายเป็นพิเศษด้วย ซึ่งตรงนี้ถ้าใครไม่เป็นก็จงตระหนักเถิดว่าตัวเองโชคดีเหลือเกิน นอกจากนี้ เวลาคุณตาจะหยิบหนังสือพิมพ์ก็ต้องย่อลงหยิบทั้งที่เป็นโรคข้อโรคเข่าตามประสาคนสูงอายุ และหลานตัวเล็กๆที่มาเยี่ยมก็วิ่งชนเป็นประจำ

จะแก้ให้คุณตาแก่น้อยลงก็ไม่ได้ หรือจะห้ามไม่ให้เด็กๆวิ่งเล่นซนก็...ตลกน่า ใครจะห้ามเด็กไม่ให้ซนได้ หรือทำได้ก็นับว่าฝืนธรรมชาติอยู่ดี

อย่างไรก็ตาม การค้นพบนี้ก็ให้ประโยชน์เหมือนกัน คือเข้าใจแล้วว่าทำไมเฟอร์นิเจอร์ถึงมีให้เลือกอย่างหลากหลาย จนบางครั้งดูเหมือนจะมากมายเกินความจำเป็น

เพราะความต้องการและความถนัดของแต่ละคนไม่เหมือนกันนั่นเอง

ถ้าโต๊ะตัวนี้ไปวางอยู่ในบ้านของหนุ่มโสดสาวโสดที่ชอบนอนดูโทรทัศน์เป็นชีวิตจิตใจ แทนที่จะอยู่ในบ้านที่เต็มไปด้วยเด็ก ซ้ำยังมีผู้สูงอายุ ปัญหาก็คงจะลดลง หรืออาจจะไม่มีเลยก็ได้ นอกจากนี้ถ้าไปตั้งอยู่ในพื้นที่ที่กว้างกว่ามุมนี้ ก็อาจจะทำให้อะไรๆดีขึ้น

แต่จะว่าไปแล้ว เครื่องเรือนก็เหมือนคนนั่นแหละ

ลองไปอยู่ผิดที่ ผิดทางสิ คงขวางหูขวางตาคนอื่นๆ เขาไปทั่ว ไม่ว่าจะพยายามตั้งใจทำดีแค่ไหน หรือมีจุดเด่นดึงดูดสักเพียงไร

เช่นเจ้าโต๊ะตัวนี้ ที่มีความแข็งแรงทนทานเป็นเลิศ และยังได้รับการออกแบบมาอย่างหรูหรามีระดับ ประดับบารมีเจ้าของได้ดีสุดสุด

แต่อยู่กับคนที่ไม่เห็นถึงคุณค่าของมัน หรือเป็นคนที่มีความต้องการอย่างอื่น เช่น อยากได้โต๊ะไว้เล่นคอมพิวเตอร์ หรือเอาไว้นั่งเหยียดขาสบายๆ

โต๊ะตัวนี้ ก็เป็นได้เพียงเครื่องประดับเกะกะที่รกหูรกตา โดนด่าวันเว้นวันเท่านั้น

เพราะความ 'เฉพาะตัว' นี้ถูกสร้างมาเพื่อรองรับวัตถุประสงค์การใช้งานแบบหนึ่ง หากนำไปไว้ผิดที่ ต้องรับใช้คนผิดไปชั่วชีวิต ไยมิใช่น่าเสียดายนัก?

 

 

 

 

ที่บ้านคุณตามีโต๊ะกาแฟอยู่ตัวหนึ่ง ซึ่งน่าชังมาก

เหตุที่น่าชังก็เพราะว่า ไม่ว่าใครมาบ้าน ขนาดเป็นผู้ที่รอบคอบสุดสุดแล้ว ก็ยังอดไม่ได้จะต้องเคยเตะมันอย่างน้อยคนละหนสองหน

โต๊ะที่ว่า เป็นโต๊ะสี่เหลี่ยมเตี้ยๆ ทึบตัน ทั้งหนา ทั้งหนัก วางขวางระหว่างโซฟากับโทรทัศน์ เหลือทางให้เดินเข้าไปนั่งได้แคบนิดเดียว ถ้ารีบๆละก็คงสะดุดหัวทิ่มกันไปข้าง และขนาดไม่สะดุดหัวทิ่ม ก็มักเอานิ้วเท้าไปชนขาตั้งโลหะมันวาวที่สี่มุมข้างล่าง หรือหน้าแข้งฟาดขอบคมๆอยู่หลายต่อหลายครั้ง แต่ละครั้งก็กระโดดโหยงเหยง โอดโอยกันไป เจ้าโต๊ะไม่เคยกระเทือนหรอก

เจ้าโต๊ะตัวนี้เตี้ยเสียจนหากว่านั่งอยู่บนโซฟา แล้วอยากจะหยิบอะไรสักอย่างบนโต๊ะละก็ จะต้องก้มแล้วเอื้อมมือไปหยิบ เพราะฉะนั้นการนั่งเล่นคอมพิวเตอร์บนโซฟาเป็นอันลืมไปได้เลย ต้องก้มจนหน้าคะมำแน่ ทว่า ขณะเดียวกัน หากนั่งเล่นคอมพิวเตอร์บนพื้น ก็เป็นการลำบากอีกเหมือนกัน เนื่องจากต้องมีขาเล็กมากๆ หรือที่เรียกกันว่าขาตะเกียบเท่านั้น ถึงสอดเข้าไปใต้โต๊ะได้ พอนั่งขัดสมาธิทีก็มีรอยขอบโต๊ะคมๆฝังลงไปในเนื้อลึกเชียว

เพื่อปิดท้ายความ 'เลว' สมบูรณ์แบบของโต๊ะตัวนี้ ผิวด้านบนของมันยังเป็นกระจกที่ง่ายต่อการเกิดคราบ และยากต่อการทำความสะอาดเสียอีก

ชวนให้สงสัยเป็นอันมากว่า เจ้าโต๊ะกาแฟตัวนี้มันมีดีอะไรบ้าง!?

นั่งเอียงคอมองไปมองมาด้วยความสงสัยปนรำคาญใจเต็มแก่ ก็ชักจะมองเห็นขึ้นมารางๆว่า จริงๆแล้ว คนออกแบบเจ้าโต๊ะตัวนี้ คงจะตั้งใจไว้ให้สำหรับคนนอนดูโทรทัศน์บนโซฟาเป็นแน่แท้

เพราะว่า ถ้าเอนลงนอนราบละก็ โต๊ะตัวนี้นอกจากจะไม่เกะกะบังสายตาไม่ให้เห็นโทรทัศน์แล้ว ยังจะอยู่ในระดับที่หยิบของบนโต๊ะ เช่น แก้วน้ำ นาฬิกาข้อมือ หรือหนังสือพิมพ์ ได้พอดิบพอดี

โธ่ ที่แท้ มันก็เป็นโต๊ะที่ออกแบบมาสำหรับใช้ประกอบการ 'นอนเล่น' นี่เอง ไม่ใช่ 'นั่งเล่น' เสียหน่อย

ไม่ว่ายังไง การค้นพบครั้งนี้ก็ไม่ได้ทำให้อยู่ร่วมกับเจ้าโต๊ะตัวดังกล่าวได้สะดวกขึ้นนัก เนื่องจากว่าเป็นคนที่นอนดูโทรทัศน์ไม่เก่ง ดูแล้วรู้สึกตาเขๆ ยังไงชอบกล โดยเฉพาะท่านอนตะแคง นอกจากนี้การนอนดูโทรทัศน์ยังทำให้เมื่อยคอง่ายเป็นพิเศษด้วย ซึ่งตรงนี้ถ้าใครไม่เป็นก็จงตระหนักเถิดว่าตัวเองโชคดีเหลือเกิน นอกจากนี้ เวลาคุณตาจะหยิบหนังสือพิมพ์ก็ต้องย่อลงหยิบทั้งที่เป็นโรคข้อโรคเข่าตามประสาคนสูงอายุ และหลานตัวเล็กๆที่มาเยี่ยมก็วิ่งชนเป็นประจำ

จะแก้ให้คุณตาแก่น้อยลงก็ไม่ได้ หรือจะห้ามไม่ให้เด็กๆวิ่งเล่นซนก็...ตลกน่า ใครจะห้ามเด็กไม่ให้ซนได้ หรือทำได้ก็นับว่าฝืนธรรมชาติอยู่ดี

อย่างไรก็ตาม การค้นพบนี้ก็ให้ประโยชน์เหมือนกัน คือเข้าใจแล้วว่าทำไมเฟอร์นิเจอร์ถึงมีให้เลือกอย่างหลากหลาย จนบางครั้งดูเหมือนจะมากมายเกินความจำเป็น

เพราะความต้องการและความถนัดของแต่ละคนไม่เหมือนกันนั่นเอง

ถ้าโต๊ะตัวนี้ไปวางอยู่ในบ้านของหนุ่มโสดสาวโสดที่ชอบนอนดูโทรทัศน์เป็นชีวิตจิตใจ แทนที่จะอยู่ในบ้านที่เต็มไปด้วยเด็ก ซ้ำยังมีผู้สูงอายุ ปัญหาก็คงจะลดลง หรืออาจจะไม่มีเลยก็ได้ นอกจากนี้ถ้าไปตั้งอยู่ในพื้นที่ที่กว้างกว่ามุมนี้ ก็อาจจะทำให้อะไรๆดีขึ้น

แต่จะว่าไปแล้ว เครื่องเรือนก็เหมือนคนนั่นแหละ

ลองไปอยู่ผิดที่ ผิดทางสิ คงขวางหูขวางตาคนอื่นๆ เขาไปทั่ว ไม่ว่าจะพยายามตั้งใจทำดีแค่ไหน หรือมีจุดเด่นดึงดูดสักเพียงไร

เช่นเจ้าโต๊ะตัวนี้ ที่มีความแข็งแรงทนทานเป็นเลิศ และยังได้รับการออกแบบมาอย่างหรูหรามีระดับ ประดับบารมีเจ้าของได้ดีสุดสุด

แต่อยู่กับคนที่ไม่เห็นถึงคุณค่าของมัน หรือเป็นคนที่มีความต้องการอย่างอื่น เช่น อยากได้โต๊ะไว้เล่นคอมพิวเตอร์ หรือเอาไว้นั่งเหยียดขาสบายๆ

โต๊ะตัวนี้ ก็เป็นได้เพียงเครื่องประดับเกะกะที่รกหูรกตา โดนด่าวันเว้นวันเท่านั้น

เพราะความ 'เฉพาะตัว' นี้ถูกสร้างมาเพื่อรองรับวัตถุประสงค์การใช้งานแบบหนึ่ง หากนำไปไว้ผิดที่ ต้องรับใช้คนผิดไปชั่วชีวิต ไยมิใช่น่าเสียดายนัก?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ที่บ้านคุณตามีโต๊ะกาแฟอยู่ตัวหนึ่ง ซึ่งน่าชังมาก

เหตุที่น่าชังก็เพราะว่า ไม่ว่าใครมาบ้าน ขนาดเป็นผู้ที่รอบคอบสุดสุดแล้ว ก็ยังอดไม่ได้จะต้องเคยเตะมันอย่างน้อยคนละหนสองหน

โต๊ะที่ว่า เป็นโต๊ะสี่เหลี่ยมเตี้ยๆ ทึบตัน ทั้งหนา ทั้งหนัก วางขวางระหว่างโซฟากับโทรทัศน์ เหลือทางให้เดินเข้าไปนั่งได้แคบนิดเดียว ถ้ารีบๆละก็คงสะดุดหัวทิ่มกันไปข้าง และขนาดไม่สะดุดหัวทิ่ม ก็มักเอานิ้วเท้าไปชนขาตั้งโลหะมันวาวที่สี่มุมข้างล่าง หรือหน้าแข้งฟาดขอบคมๆอยู่หลายต่อหลายครั้ง แต่ละครั้งก็กระโดดโหยงเหยง โอดโอยกันไป เจ้าโต๊ะไม่เคยกระเทือนหรอก

เจ้าโต๊ะตัวนี้เตี้ยเสียจนหากว่านั่งอยู่บนโซฟา แล้วอยากจะหยิบอะไรสักอย่างบนโต๊ะละก็ จะต้องก้มแล้วเอื้อมมือไปหยิบ เพราะฉะนั้นการนั่งเล่นคอมพิวเตอร์บนโซฟาเป็นอันลืมไปได้เลย ต้องก้มจนหน้าคะมำแน่ ทว่า ขณะเดียวกัน หากนั่งเล่นคอมพิวเตอร์บนพื้น ก็เป็นการลำบากอีกเหมือนกัน เนื่องจากต้องมีขาเล็กมากๆ หรือที่เรียกกันว่าขาตะเกียบเท่านั้น ถึงสอดเข้าไปใต้โต๊ะได้ พอนั่งขัดสมาธิทีก็มีรอยขอบโต๊ะคมๆฝังลงไปในเนื้อลึกเชียว

เพื่อปิดท้ายความ 'เลว' สมบูรณ์แบบของโต๊ะตัวนี้ ผิวด้านบนของมันยังเป็นกระจกที่ง่ายต่อการเกิดคราบ และยากต่อการทำความสะอาดเสียอีก

ชวนให้สงสัยเป็นอันมากว่า เจ้าโต๊ะกาแฟตัวนี้มันมีดีอะไรบ้าง!?

นั่งเอียงคอมองไปมองมาด้วยความสงสัยปนรำคาญใจเต็มแก่ ก็ชักจะมองเห็นขึ้นมารางๆว่า จริงๆแล้ว คนออกแบบเจ้าโต๊ะตัวนี้ คงจะตั้งใจไว้ให้สำหรับคนนอนดูโทรทัศน์บนโซฟาเป็นแน่แท้

เพราะว่า ถ้าเอนลงนอนราบละก็ โต๊ะตัวนี้นอกจากจะไม่เกะกะบังสายตาไม่ให้เห็นโทรทัศน์แล้ว ยังจะอยู่ในระดับที่หยิบของบนโต๊ะ เช่น แก้วน้ำ นาฬิกาข้อมือ หรือหนังสือพิมพ์ ได้พอดิบพอดี

โธ่ ที่แท้ มันก็เป็นโต๊ะที่ออกแบบมาสำหรับใช้ประกอบการ 'นอนเล่น' นี่เอง ไม่ใช่ 'นั่งเล่น' เสียหน่อย

ไม่ว่ายังไง การค้นพบครั้งนี้ก็ไม่ได้ทำให้อยู่ร่วมกับเจ้าโต๊ะตัวดังกล่าวได้สะดวกขึ้นนัก เนื่องจากว่าเป็นคนที่นอนดูโทรทัศน์ไม่เก่ง ดูแล้วรู้สึกตาเขๆ ยังไงชอบกล โดยเฉพาะท่านอนตะแคง นอกจากนี้การนอนดูโทรทัศน์ยังทำให้เมื่อยคอง่ายเป็นพิเศษด้วย ซึ่งตรงนี้ถ้าใครไม่เป็นก็จงตระหนักเถิดว่าตัวเองโชคดีเหลือเกิน นอกจากนี้ เวลาคุณตาจะหยิบหนังสือพิมพ์ก็ต้องย่อลงหยิบทั้งที่เป็นโรคข้อโรคเข่าตามประสาคนสูงอายุ และหลานตัวเล็กๆที่มาเยี่ยมก็วิ่งชนเป็นประจำ

จะแก้ให้คุณตาแก่น้อยลงก็ไม่ได้ หรือจะห้ามไม่ให้เด็กๆวิ่งเล่นซนก็...ตลกน่า ใครจะห้ามเด็กไม่ให้ซนได้ หรือทำได้ก็นับว่าฝืนธรรมชาติอยู่ดี

อย่างไรก็ตาม การค้นพบนี้ก็ให้ประโยชน์เหมือนกัน คือเข้าใจแล้วว่าทำไมเฟอร์นิเจอร์ถึงมีให้เลือกอย่างหลากหลาย จนบางครั้งดูเหมือนจะมากมายเกินความจำเป็น

เพราะความต้องการและความถนัดของแต่ละคนไม่เหมือนกันนั่นเอง

ถ้าโต๊ะตัวนี้ไปวางอยู่ในบ้านของหนุ่มโสดสาวโสดที่ชอบนอนดูโทรทัศน์เป็นชีวิตจิตใจ แทนที่จะอยู่ในบ้านที่เต็มไปด้วยเด็ก ซ้ำยังมีผู้สูงอายุ ปัญหาก็คงจะลดลง หรืออาจจะไม่มีเลยก็ได้ นอกจากนี้ถ้าไปตั้งอยู่ในพื้นที่ที่กว้างกว่ามุมนี้ ก็อาจจะทำให้อะไรๆดีขึ้น

แต่จะว่าไปแล้ว เครื่องเรือนก็เหมือนคนนั่นแหละ

ลองไปอยู่ผิดที่ ผิดทางสิ คงขวางหูขวางตาคนอื่นๆ เขาไปทั่ว ไม่ว่าจะพยายามตั้งใจทำดีแค่ไหน หรือมีจุดเด่นดึงดูดสักเพียงไร

เช่นเจ้าโต๊ะตัวนี้ ที่มีความแข็งแรงทนทานเป็นเลิศ และยังได้รับการออกแบบมาอย่างหรูหรามีระดับ ประดับบารมีเจ้าของได้ดีสุดสุด

แต่อยู่กับคนที่ไม่เห็นถึงคุณค่าของมัน หรือเป็นคนที่มีความต้องการอย่างอื่น เช่น อยากได้โต๊ะไว้เล่นคอมพิวเตอร์ หรือเอาไว้นั่งเหยียดขาสบายๆ

โต๊ะตัวนี้ ก็เป็นได้เพียงเครื่องประดับเกะกะที่รกหูรกตา โดนด่าวันเว้นวันเท่านั้น

เพราะความ 'เฉพาะตัว' นี้ถูกสร้างมาเพื่อรองรับวัตถุประสงค์การใช้งานแบบหนึ่ง หากนำไปไว้ผิดที่ ต้องรับใช้คนผิดไปชั่วชีวิต ไยมิใช่น่าเสียดายนัก?