ความรักของแสงโสม

หรือเป็นความลึกลับซึ่งแสงโสมและเด็กๆ หมาแมวที่เราใกล้ชิด ได้มีส่วนเผยความเยาว์วัยที่ซุกซ่อนไว้ในโลกของการเติบโตเป็นผู้ใหญ่
หมาแมวในแถวรัก

ฤดูร้อนปีนี้ร้อนแรงจัดจ้านเสียยิ่งกว่าปีไหน ๆ ผู้คนต่างก็ปรารภถึงฤดูร้อนร้ายนี้ด้วยความเบื่อหน่าย หรือเรียกว่าด้วยความทุกข์ทรมานก็ว่าได้

ต้นหางนกยูงกลางสนามสูงใหญ่เหนือหลังคาเรือนหลังเล็กแล้วยังแผ่กิ่งก้านให้ร่มเงาที่สนามหญ้ากำลังเหมาะเจาะ ปีนี้ก็ออกดอกแดงฉานเต็มทุกกิ่งก้าน พอถึงช่วงแดดแรง ๆ ร้อนจัด ๆ ดอกสีส้มอมแสดก็คล้ายจะยิ่งจัดจ้านจนราวกับอาบย้อมทุกสิ่งทุกอย่างในสวน สีส้มอาบย้อมบนท้องฟ้า บนสนามหญ้า หรือแม้แต่หลังคาบ้านก็ดูอมส้มไปเสียทั้งหมด ทุกอาณาบริเวณจึงคล้ายร้อนมากขึ้นกว่าปีก่อนๆ เอ๊ะ!หรือฉันรู้สึกมากไป แต่แสงโสมผู้อวบอ้วนยังรู้สึกนี่นา...เธอต้องเดือดร้อนเนื้อตัว กระทั่งบางวันถึงกับนอนหอบแฮกๆ อยู่บนระเบียงบ้าน ไม่วิ่งเล่น ไม่สนใจวิ่งเลาะรั้วไล่เห่าเณรน้อยผ่านหน้าบ้านอย่างเคย ไหนจะเด็กแมวที่ต้องนอนอยู่ในกรงแม้ในวันที่อากาศร้อนระอุอย่างหนัก

และเพราะความรักจึงทำให้เกิดความห่วงใย เราต้องให้แม่บ้านรวมทั้งตัวเองช่วยกันหาทางบรรเทาความร้อนด้วยการเปิดน้ำฝอยๆ บนหลังคา หรือใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดเนื้อเช็ดตัวเด็กๆ แมวให้รู้สึกชุ่มเย็น แต่กระนั้นบางตัวยังนอนอ้าปากหายใจกันเลยทีเดียว

สิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นกับบรรดาสิ่งมีชีวิตที่ร้องขอไม่ได้ ขึ้นอยู่กับหัวใจของผู้คนที่จะมองเห็นเพียงอย่างเดียว

ว่าไปแล้วเด็กๆ หมาแมวในบ้านเรานับว่าโชคดี และความโชคดีนี้ก็ทำให้เราอดคิดถึง เด็ก ๆ หมาแมวไร้บ้านอีกจำนวนมากที่ขาดทั้งที่หลบร้อน หลบฝน ขาดทั้งอาหารและความรัก แต่นั่นแหละ! เราคงต้องบอกตัวเองว่า ชีวิตมีชะตากรรมต่างกันไป เราทำได้เท่าที่ทำได้ ทำให้ดีที่สุด แล้วก็ทำอย่างไม่ลังเล จากนั้นเราต้องวางลงเพื่อตัวเองจะได้มีความสุขได้บ้าง หรือเรียกว่า "เราปลดปล่อยเพื่อจะมีความสุข หรือ เรามีความสุขในการปลดปล่อย" เหล่านี้คือ คติในการใช้ชีวิตเล็กๆ ของเราก็ว่าได้

แต่ฤดูร้อนปีนี้ร้อนจนเกินกว่าที่จะปล่อยให้แสงโสมเด็กอ้วนของเราเผชิญธรรมชาติที่ร้อนร้ายตามแต่จะเป็นไป เรื่องนี้จึงกลายเป็นประเด็นใหญ่สำหรับคนในบ้าน (หรือสำหรับฉัน?) ให้ขบคิด ฉันอยากมีสตางค์เยอะๆ เพื่อสร้างสระว่ายน้ำให้แสงโสมได้สำราญเช่นเมื่อครั้งก่อนที่เราเคยไปว่ายน้ำเล่นทุกๆเย็นที่บึงกว้างแห่งหนึ่งกับเพื่อนๆ หมาจากหลายที่ ฉันอยากทำอะไรหลายต่อหลายอย่างให้เด็กๆ หมาแมวอยู่สุขสบายชั่วชีวิตของเขาอย่างไม่เดือดเนื้อร้อนใจไปเสียหมด และดูเหมือนความต้องการไม่เคยจบสิ้นเสียด้วย แต่หลายอย่างก็ได้แต่คิดฝันไป เราไม่อาจทำทุกเรื่องได้ดั่งใจ เรายังต้องมีชีวิตส่วนอื่นๆ อีกมากมาย

วันนี้จึงทำได้เพียงซื้อสระว่ายน้ำสีสดตั้งในสวนดอกไม้ให้แสงโสม ซึ่งก็ไม่รู้ว่าแสงโสมจะรับรู้หรือเปล่าในสิ่งที่ฉันทำ หรือว่าไปแล้วฉันอาจจะสนุกแต่แสงโสมไม่สนใจรับรู้ก็เป็นได้

ใครกันที่สนุก?

คุณเคยเป็นเช่นนี้ไหม?

เวลาที่เราคลุกคลีหรืออยู่กับเด็กๆ หมาแมว พวกเขาจะทำให้เรารู้สึกหรือมองเห็นตัวเอง เราจะกลายเป็นเด็กๆ เราจะทำเสียงเล็กเสียงน้อยพูดคุยกับพวกเขาอย่างไม่ต้องการความหมายของถ้อยคำ เราจะพยายามคล้ายๆ ทำตัวให้เล็กลงเท่าที่จะเล็กได้มากที่สุด เพื่อให้เขากับเราเป็นเพื่อนเล่นกัน แล้วเราก็ยังมีพฤติกรรมอีกหลายต่อหลายอย่าง บางครั้งแทบไม่รู้ตัวเสียด้วยซ้ำ แต่ทั้งหมดนั้นเพียงเพราะความรื่นรมย์ระหว่างกัน

ครั้งนี้ก็เช่นกัน...เราอยากเห็นภาพแสงโสมเล่นน้ำอย่างสนุกสนานในอ่างน้ำใบโตสีแดงแปร๊ดล้อมรอบด้วยสวนเล็กๆ ร่มรื่นสวยงามซึ่งฉันตั้งใจจัดให้เธอ (ไม่สนใจว่าเธอต้องการหรือเปล่า?) มีบันไดเดินขึ้นเดินลงอ่างอย่างสบายๆ แต่แล้วการเริ่มต้นความสนุกสนานของแสงโสมกลับกลายเป็นความสนุกสนานของฉันและหลานๆ เพียงเท่านั้น แสงโสมไม่สนุกด้วยเลย แสงโสมต้องถูกบังคับให้ลงในอ่าง ทั้งเรายังต้องส่งเสียงดังเพื่อให้เธอทำตามที่เราต้องการ ทั้งผลักไสกึ่งบังคับ แสงโสมขาสั่น ใจเต้นโครมคราม สระอะไรเล็กนิดเดียว แต่ก็ดูแปลกประหลาดขาวโพลนเวิ้งว้าง ไม่เห็นเหมือนบึงกว้างอย่างที่เคยสนุกสนาน แสงโสมไม่อาจเข้าใจได้เลยจริงๆ

นับจากวันแรกของการลงอ่าง ทุกคนสนุกสนานราวกับลงไปเล่นซะเอง ซึ่งบางครั้งเราก็ลงไปเล่นด้วยกัน มิไยแสงโสมจะแสดงความประหวั่นพรั่นพรึง มิไยแสงโสมจะยืนตัวแข็งอยู่ในนั้น พวกเราก็ไม่สนใจ พยายามทำให้เธอสนุกด้วยการนำเป็ดปี๊บ ปี๊บ ซึ่งเคยเป็นของเล่นที่เธอทั้งรักและหวงมาลอยในน้ำให้เธอเล่น แต่ทุกอย่างไร้ความหมาย แสงโสมจดจ่อกับการรอคำสั่งอนุญาตให้ขึ้นจากสระอย่างเดียวเท่านั้น

สุดท้ายความสนุกสนานของเราไม่อาจทำให้แสงโสมสนุกด้วยเลยแม้แต่นิด แต่เราก็ไม่เคยละความพยายาม จนเกิดคำถามว่า จริง ๆ แล้วเป็นความต้องการของแสงโสมที่อยากสนุก หรือเป็นความต้องการเป็นความสุขของเราเองกันแน่!

กว่าจะเข้าใจ

หรือเป็นความลึกลับซึ่งแสงโสมและเด็กๆ หมาแมวที่เราใกล้ชิด ได้มีส่วนเผยความเยาว์วัยที่ซุกซ่อนไว้ในโลกของการเติบโตเป็นผู้ใหญ่และเราอาจสูญเสียความรู้สึกนึกคิดเหล่านี้ไปนานมากแล้วได้หวนกลับมาอย่างไม่รู้ตัว

ส่วนแสงโสมล่ะ! เหตุใดเธอจึงไม่มีความสุขและออกจะหวาดกลัวเจ้าอ่างน้ำที่เราพยายามรู้สึกหรือเรียกว่า "สระ" เล็กๆนี้นัก เอ...หรือว่าแสงโสมของฉันสติปัญญาน้อยนัก แค่นี้ก็ไม่เข้าใจว่าปลอดภัย แค่นี้ก็กลัวจนขาสั่น...ฉันคิดกลับไปกลับมาหาเหตุผลมาอธิบาย ก็คิดได้ว่าสงสัยภายในสระเป็นสีขาวโพลนเกินไป ไม่มีขอบสระหรือตลิ่งซึ่งเป็นเนินดินมีต้นหญ้าขึ้นจนช่วยให้รู้สึกอบอุ่นอย่างบึงกว้างที่แสงโสมเคยกระโดดลงจนน้ำแตกกระจายครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อว่ายน้ำไปคาบขวดกลับไปกลับมาอย่างคึกคะนอง

สุดท้าย...ฉันพบเหตุผลและก็เข้าใจแสงโสมเด็กหมาลาบราดอร์รีทรีฟเวอร์ตัวนี้แล้วว่า เธอรู้สึกมากกว่าความช่างรู้ต่างหาก และเธอก็อ่อนโยนและรักฉันจนไม่อยากขัดใจ ดังนั้นแม้เธอจะขาสั่น หัวใจเต้นแรงอย่างไร เธอก็พยายามลงสระทุกครั้งที่ฉันขอ (หรือบังคับ)

วันนี้ฤดูร้อนกำลังลาจาก ดอกหางนกยูงก็กำลังร่วงหล่นโปรยปรายที่พื้นสนามจนเกือบหมดต้นแล้ว ขณะที่แสงโสมต้องประหวั่นพรั่นพรึงมาหลายต่อหลายครั้ง ฉันก็เพิ่งจะเข้าใจ ทั้งเข้าใจ ทั้งสงสารจนต้องกอดเธอบ่อยๆ พร้อมกระซิบเธอที่ข้างหูเบาๆว่า "ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร...เราจะเก็บสระสีแดงไว้เฉยๆ ก่อนก็ได้ หนูไม่ต้องลงสระแล้วก็ได้นะ (จริงๆ แล้วอากาศเริ่มเย็นสบายแล้วต่างหาก) หรือไม่เราก็เก็บไว้ให้พี่ข้าวก่ำหรือเคาบอยอาบน้ำละกัน!"

แสงโสมนิ่งฟัง แล้วยังทำตาหวานฉ่ำพร้อมทั้งซุกหัวกับอ้อมกอดของฉันด้วยความรักและความสุข