เข็มซ่อนปลาย โดย กฤษณา อโศกสิน

บางคนพยายามแก้ปัญหา ขณะที่บางคนกลับปล่อยตัวเองให้ไหลเลื่อนไปกับอารมณ์ที่จมดิ่งอยู่กับปัญหาที่ตนเองสร้างขึ้นและไม่ยอมเข้มแข็งที่จะแก้ไข
ชวนอ่านวรรณกรรม

"เฉิดดีใจที่หล่อนไม่โง่ไปจนตายอย่างที่แม่ว่า ยังมีโอกาสได้สำนึกและพลิกตัวกลับ ไม่ต้องเป็นคนผิดซ้ำสอง ไม่ต้องตราหน้าตัวเองว่ารักตัวเองน้อยไป ขณะที่บางคนรักตัวเขาเองมากนักหนา...

หล่อนรู้สึกสบายขึ้น เหงาและเจ็บนั้นยังอยู่...อยู่เหมือนบาดแผลทั่วไปที่รอเวลาเนื้อต่อเนื้อประสานกันดังเดิม เพราะบัดนี้ ตัวการที่ทำให้แผลระบมอักเสบไม่จบสิ้นนั้น หลุดออกไปจากเนื้อแล้ว เฉิดรู้สึกเหมือนตนเองกลับฟื้นตื่นจากความมืดมนทั้งปวง แล้วสวมวิญญาณดวงใหม่ของผู้หญิงที่เข้าใจผู้ชายคนหนึ่งถ่องแท้"

เพราะในวัยเพียงสิบแปดปี "เฉิด" สาวน้อยน่ารักของพ่อแม่และพี่ชาย เป็นเด็กสาวสดใส แต่ทว่าก็ชอบเที่ยวสนุกเรื่อยไป ไม่ใส่ใจการเรียนอย่างที่ควร

ในวัยเพียงสิบแปด เฉิดก็หลงใหลได้ปลื้มกับ "เรืองบุญ" หนุ่มนักเรียนนอกที่กำลังศึกษาต่อ เธอเผลอตัวเผลอใจไปกับเขา และโชคดีในความ (คิดว่า) รัก ด้วยเรืองบุญนั้นรักเธออย่างจริงจัง ทั้งคู่จดทะเบียนสมรสและเรืองบุญกลับไปเรียนต่อ เฉิดอยู่กับพ่อแม่รออยู่เมืองไทย แต่พ่อแม่ส่งเธอตามไปอยู่ด้วย

ชีวิตคู่ในต่างแดนจึงสดชื่นด้วยความรักและความสุข แต่แล้วเรืองบุญก็ต้องกลับเมืองไทยเพื่อเก็บข้อมูลสำหรับงานวิจัยระดับปริญญาเอกของเขา ด้วยความเป็นห่วง เขาจึงฝากให้ "ลานนา" เพื่อนของเขาช่วยดูแลภรรยาให้ด้วย

โลกจึงพลิกกลับสามร้อยหกสิบองศา เมื่อลานนากับเฉิดหลงรักกันมากมาย ด้วยวัยด้วยความชื่นชอบในสิ่งเดียวกัน ทั้งคู่ทำผิดต่อเรืองบุญ และทำผิดจริยธรรม โดยมิอาจแก้ไขได้

ทุกคนกลับเมืองไทย เรืองบุญแยกกันอยู่ แต่ไม่ยอมหย่า ลานนาถูกครอบครัวบังคับให้เลิกราจากเฉิด รักเดียวในดวงใจของเขา เฉิดเจ็บช้ำสาหัสด้วยผิดหวังในความรัก และตกเป็นเหยื่อความแค้นของเรืองบุญ ที่แยกกันอยู่แต่ไม่หย่าเพื่อความสะใจของเขาเอง

และแล้วลานนาก็ต้องแต่งงานกับ "เยาวยอด" สาวสวยผู้ซึ่งทุกคนเลือกแล้วว่าเหมาะสมกับเขา

วันที่ลานนาแต่งงาน รุ่งขึ้นอีกวัน เรืองบุญยอมหย่ากับเฉิด

แล้วเฉิดก็เป็น "แม่ม่าย" อีกคนหนึ่งของสังคมเมืองหลวงด้วยวัยเพียงยี่สิบสี่ปี!

แต่ทว่าความรักความหลังของเฉิดกับลานนา มีทีท่าว่าจะหวนกลับมา!

ปัญหาง่ายๆที่เกิดขึ้นบ่อยๆ แต่ทว่าไม่เคยห่างหายไปจากสังคม ซึ่ง "กฤษณา อโศกสิน" หยิบยกขึ้นมา กลายเป็นเรื่องราวที่น่าติดตาม ด้วยว่าแต่ละประเด็นได้สะท้อนถึงที่มาที่ไปของปัญหาผ่านบุคลิกของตัวละคร ทุกตัวอย่างสมจริง และมีพัฒนาการอย่างสมเหตุผล มิใช่เลื่อนลอยเพียงแค่จินตนาการ รวมทั้งสำนวนภาษาที่คมคาย สอดคล้องกับระดับความคิดของตัวละคร ทำให้ผู้อ่านรู้สึกว่ามิได้อ่านนวนิยาย แต่กำลังอ่านชีวิตของคนหลายคนที่กำลังวนเวียนอยู่กับปัญหา และบางคนก็พยายามแก้ปัญหา ในขณะที่บางคนกลับปล่อยตัวเองให้ไหลเลื่อนไปกับอารมณ์ที่จมดิ่งอยู่กับปัญหาที่ตนเองสร้างขึ้นและไม่ยอมเข้มแข็งที่จะแก้ไข

ดังเช่นลานนากับเฉิดที่สถานการณ์ทำให้ทั้งคู่ได้กลับมาพบกันอีกครั้ง ลานนาไม่อาจตัดใจได้ แม้ท่ามกลางกลุ่มคนที่มาอยู่ในสถานที่เดียวกัน เขาก็ยังแสดงออกชัดเจนถึงความฝังใจในความรักความหลงที่มีต่อเฉิด จนกระทั่งภรรยารู้และมีปฏิกิริยา

ในขณะที่เฉิดตระหนักว่าชีวิตของเธอควรดำเนินไปทางใด จากวัยสิบแปดปีจนถึงยี่สิบสี่ปี ชีวิตสอนเฉิดถึงความรัก ความทุกข์ ความถูก ความผิด การเดินทางทุกย่างก้าว มีทั้งขวากหนามและดอกไม้ที่แสนสวยงาม ขึ้นอยู่กับว่าเธอจะเลือกสิ่งใด

บัดนี้เฉิดเติบโตขึ้นมากแล้ว...

ดังเช่น "กฤษณา อโศกสิน" ผู้ประพันธ์ได้สรุปไว้ว่า

นางเอกในเรื่องนี้แก้ไขทุกปัญหาด้วยความเติบโตทางความคิดและปัญญาเป็นขั้นตอน ท้ายที่สุดก็สามารถรื้อถอนซากปรักพังของความหลังด้วยกายและใจของตนอย่างเต็มที่

ก้าวออกมาเป็นเสรี ไร้หนี้กรรมที่มีต่อคำว่าความรัก