ผู้ไร้นาม

Author: 
Nuchida.

ฉันคือต้นไม้ต้นหนึ่ง ผู้คนตั้งชื่อให้ฉัน แต่มันจะสำคัญอะไร ฉันแค่งอกเงย เติบโต หล่อเลี้ยงชีวิตด้วยอาหารในดิน น้ำจากฟ้า แสงแดดในแต่ละฤดูกาล และรอบตัวล้วนคือเพื่อน คือความรัก แม้แต่สายลมที่พัดผ่านมาในแต่ละช่วงเวลา บ้างแผ่วเบาอ่อนโยน ปลุกระบำกิ่งใบให้ระริก บางครั้งกรรโชกแรง หักกิ่งก้านตกหล่น เกลื่อนกระจาย แต่ฉันก็ยังยืนหยัด ผ่านฤดูกาลที่ไม่ได้นับ มีเพื่อนรักเป็นแสงนวลแห่งค่ำคืนและดวงดาวร้อนแรงผู้โดดเดี่ยวเสียยิ่งกว่าในยามวัน พวกเธอคล้อยข้ามผ่านจากตะวันออกสู่ตะวันตกอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย โปรยหว่านความอบอุ่นอย่างไม่เจตนา เชื่อมโยงวันคืนผ่านแสงงามอร่ามฟ้า 
 
พวกเขาพยายามตั้งชื่อให้กับทุกสิ่ง ทุกช่วงเวลา เพราะพวกเขาล้วนมีภาษาของพวกเขาเอง แต่ฉันและพวกเธอ ล้วนรู้จักกันโดยไม่ถามไถ่ชื่อ เราต่างรู้เวลาของกันและกัน เชื่อมั่นในกัน ผ่านกาลเวลาอันไร้จุดหมาย และไร้นาม