กาหลงรัง บทนำ

Author: 
อิสราวุธ
ประเภท: 
นิยาย

                                             .. เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง

                เสียงปืนแผดลั่นสนั่นก้องไปในราวป่าเป็นเสียงสะท้อนตามหลังชายหญิงคู่หนึ่งที่กำลังวิ่งผ่านป่ารกชัฏ ผ่านทุ่งหญ้าคาและหุบห้วยหนองน้ำด้วยสภาพสะบักสบอมเกินกว่าจะเรียกได้ว่าเป็นการเดินทางปกติ ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่สวมเครื่องแบบราชการสีกากีกอดห่อผ้าไว้แน่น อีกมือหนึ่งลากจูงหญิงสาวร่างเล็กบางท่าทีอ่อนแรงเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างไม่คิดเหลียวหลัง  แต่ทว่าหญิงสาวดูมีทีท่าอ่อนแรงลงไปน่าใจหาย
          “ ครูครู .. บ่ไหวแล้ว ” เธอพูดพร้อมกับทรุดตัวลงไปกองกับพื้นทันทีที่พูดจบ
          “ เราหยุดไม่ได้นะพวกมันไล่หลังเข้ามาแล้ว ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้ ..”
          “ บ่ไหวแต้ครู บ่มีแฮง ใจ๋จะขาดแล้ว  ครูพาลูกหนีไปก่อนเต๊อะ ”
          “ ไม่ได้ ฉันทำไม่ได้ ลุกขึ้นเมียงลุกขึ้น ..”
          “ ไปเต๊อะครู ขอดูหน้าลูกเป๋นครั้งสุดท้ายหน่อยเจ้า ”
            หญิงสาวบ้านป่าที่ชื่อเมียงยันตัวให้ลุกขึ้นอย่างยากเย็น รับห่อผ้าสีดำขึ้นมากอดไว้แนบกับอก น้ำตาไหลรินเมื่อก้มมองลงไป  “ ลูกเอ๊ย .. แม่บ่มีวาสนาได้เลี้ยงดูเจ้าเหมือนแม่คนอื่น ต้องมาที่ตายกลางป่าในวันนี้ .. ขอให้มะยมเป็นเด็กดีของพ่อครู อย่าได้ป่วยไข้อะไรเลย แม่ขอลาก่อน .. ชาติหน้าถ้ามีวาสนาคงได้เป็นแม่ลูกกันอีก ”
หญิงสาวสั่งลาครั้งสุดท้าย ก่อนจะส่งห่อผ้าให้ครูหนุ่มแห่งห้วยน้ำรินอีกครั้ง

“ เราไปกันได้แล้วเมียง พวกมันขึ้นเขามาโน้นแล้ว”
“ ครูไปเตอะ ข้าเจ้าขอร้อง .. ”
เมียงตัวสั่นเทา ตัวซีดเซียว เอื้อมมือไปเช็ดเลือดที่ไหลออกมาจากรอย
กระสุนบริเวณหน้าอก ยิ่งเช็ดยิ่งเลอะ ดูน่ากลัวยิ่งนัก

                                            เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง

              เสียงปืนแผดดังไล่หลังมาอีกเป็นระยะๆ เฉียดฉิวคนทั้งสอง น่าหวาดเสียวยิ่งนัก   
              
              ครูหนุ่มมองร่างอ่อนระทวยลงไปกองกับพื้นแล้วใจไม่ดี  ... 
              เมียงแววตาเลื่อนลอย ลมหายใจรวยรินแผ่ว ๆ โบกมือให้เขาวิ่งกระโจนไปข้างหน้าพร้อมลูกน้อย
              กลุ่มคนร้ายวิ่งกรูกันขึ้นเขามาอยู่ห่างไม่เกินร้อยเมตร ครูพลตัดสินใจพุ่งกะโจนลงไปน้ำใสเย็นเบื้องล่างทันทีอย่างลืมตาย

                                                -- -- -- -- -- -- -- -- -- -